Klarita Selmani-ATUNIS-Crete, Greece- 2013

ORGANIZER: Klarita Selmani
CONTACT: klarsel@gmail.com

ORGANIZER: Agron Shele
CONTACT: sheleagron@yahoo.com


DIRECTION BOARD OF GALAKTIKA POETIKE “ATUNIS”
Agron Shele IWA-WPS (Belgjikë)
Hasije Selishta Kryeziu WPS (Prishtinë , Kosovë)
Peter Tase (USA)
Raimonda Moisiu IWA (USA)
Silvana Berki (Finlandë)
Ariadna Sayer WORLS Poetry (USA)
Dr. Ashok Chakravarthy (Indi)
Gunsel Djemal, (Qipro-Turqi , Angli)
Enertin Dheskali (Fier,Abania)
Prof Muhammad Shanazar (Rawalpindi, Pakistan)
Nelton Bereti (Tiranë, Albania)
Sinan Vaka WPS(Itali)
Dr. Eftichia Kapardeli IWA (Greqi)
Klarita Selmani (Kretë , Greqi)
Shefqete Goslaci (Prishtinë, Kosovë)
Lumo Kolleshi WPS (Përmet,Albania)
Rami Kamaberi (Maqedoni)
Anton Gojçaj (Mali i Zi)
Bilall Maliqi (Preshevë)
Nehat Hoxha (Prishtinë, Kosovë)
But Jaku (Prishtinë, Kosovë)

This entry was posted in Crete. Bookmark the permalink.

18 Responses to Klarita Selmani-ATUNIS-Crete, Greece- 2013

  1. Klarita says:

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

    Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

    Η Αχίλλειος ψυχή μου «δήθεν» άτρωτη

    κάλπαζε στης αγάπης τους λειμώνες

    μα τα φιλιά σου άγριες ανεμώνες

    κατέρριψαν το «δήθεν» αληθές.

    Αυτό το αλλιώς, το άλλο, το γλυκόπικρο

    το νόθο το φιλί δεν το αντέχω,

    δεν ξέρω αν σε έχω ή δε σ’ έχω

    το «after ego» σου με παίδεψε πολύ!

    Θρονιάστηκε ο πόνος τρισδιάστατος.

    τρύπησε την ψυχή θραύσμα νεφέλης

    κι ας κρατούσα εγώ φανό θυέλλης,

    ανεμοστρόβιλος ο κάθε μισεμός.

    Ξένα κορμιά, ξένες ψυχές πώς γίνεται

    να γίνουν τα κομμάτια της αγάπης!

    Πώς γίνονται τα σ’ αγαπώ εφιάλτης!

    και πώς βαραίνει ο τόνος στο πονώ!

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ – ΖΩΙΔΑΚΗ

    ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

    Για μια στιγμή με άγγιξες και χάθηκα

    στην απεραντοσύνη της αγάπης,

    για μια στιγμή μ’ ακούμπησες και διάβηκα

    τα όρια της Κίρκης αυταπάτης.

    Για μια στιγμή με φίλησες κι έλειωσα

    στης πιο γλυκιάς απάτης το καμίνι,

    για μια στιγμή μ’ αγκάλιασες και ένιωσα

    μοναδική στην απεραντοσύνη.

    Για μια στιγμή μ’ αγάπησες κι έζησα

    το θεϊκό, το ουράνιο, το αιώνιο,

    για μια στιγμή με λάτρεψες και κέρδισα

    το έπαθλο στης ζωής το Μαραθώνιο.

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

    ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ

    Τι του ‘κανες του αγοριού χρόνε στο πέρασμά σου;

    Τι του ‘κανες κι αλλοίωσες την όμορφη θωριά του;

    Γκρίζα το όμορφα μαλλιά πολλά ελαττωμένα.

    Σκληρές ρυτίδες ρούφησαν το λάγνο του λακκάκι

    που φίλησα ευλαβικά στον αποχωρισμό μας.

    Το βλέμμα του το φωτερό, θαμπό κι ανταριασμένο

    οδύσσειες και θύελλες στα ξάρτια του αρμενίζουν.

    Το Απoλλώνιο κορμί το ίσιο σαν κυπαρίσσι,

    χωρίς σβελτάδα και ζωή γέρνει αποκαμωμένο.

    Τι του ‘κανες του αγοριού οδοστρωτήρα χρόνε

    και τώρα εγώ πως δύναμαι να το αναγνωρίσω

    που δε θυμίζει τίποτα απ’ τη νεότητά του;

    Μα εγώ

    κρατώ ενθύμιο παλιά φωτογραφία

    όπου η νιότη κι η ομορφιά αλαζονικά ποζάρουν.

    Για δεν αντέχω μάτια μου η λεηλατημένη

    μες τη δική μου τα φθορά να ζω και τη δική του!

    ΕΘΝΙΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

    Αντί τ’ αστέρι της Βεργίνας

    να μάς φορέσουνε στο πέτο,

    πάλι σταυρό εξ Ιουδαίας

    μάς καρφιτσώσανε και φέτο.

    Αντί του Απόλλωνος, Αρνίο,

    αντί φωτός, ερέβη, σκότη

    αντί χαρά ζωής και έρως,

    πτωχή τω πνεύματι ανθρωπότης.

    Αντί Αρτέμηδες, Ρεββέκες ,

    αντί Αφροδίτες, Εύες, Σάρες

    αντί του ελληνικού του λόγου,

    ουράνιες ρήσεις και φανφάρες.

    Αντί για Ήρες, Παναγίες,

    αντί Διός, Γιαχβέ, διαβόλοι,

    Αντί τους δώδεκα θεούς μας,

    ήρθαν οι δώδεκα αποστόλοι.

    Αντί Δευτέρας Παρουσίας

    με τους Ολύμπιους δοξασμένους,

    τριγμός οδόντων, πυρ, θειάφι,

    για όλους της γης του κολασμένους.

    ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

    Άρον, άρον τότε σταύρωσαν αυτούς.

    Ναοί κατεδαφίστηκαν και θεοί εξορίστηκαν.

    Κατασκότεινο σύννεφο σκίασε τον ήλιο τον

    αληθινό τού Απόλλωνα και ταφόπετρα

    μπήκε στην υψηλή διανόηση.

    Το χαρά και το γέλιο δαιμονοποιήθησαν

    και η αμαρτία έσειε απειλητικά το δάχτυλο.

    Σωκράτες και Πλάτωνες παραμερίστηκαν

    και νέοι προπάτορες εισέβαλαν βίαια

    καταβροχθίζοντας την πατρώα παράδοση.

    Των Ελλήνων τα «μυθεύματα» καταργήθηκαν

    και το «σκότος» λύθηκε της πολυθεΐας.

    Χειμάρρων αιώνες τις μνήμες κοίμισαν

    και τον λίθον εκύλησαν στα υψηλά ιδεώδη.

    Με το πλήρωμα όμως του χρόνου

    δευτέρα παρουσία αναμένεται.

    Το παραπέτασμα της απάτης θα σχισθεί

    κι οι Έλληνες θεοί θα αναδυθούν από αιώνων αφάνεια.

    Ελευσίνια κι άλλα μυστήρια

    το σχέδιο θ’ αλλάξουν του σύμπαντος

    Ο Διόνυσος με κισσό και άμπελο εστεμμένος

    ευθυμία θα σκορπίσει στων Ελλήνων

    την ραγισμένη συνείδηση.

    Αγγελιοφόρος τού αύριο ο Ορφέας

    ύμνο θα σαλπίσει δοξαστικό.

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

    ΚΡΑΥΓΗ

    Μη φεύγετε Ελληνόπουλα, πού πάτε;

    πού αφήνετε μια Ελλάδα αδικημένη;

    Μείνετε Θερμοπύλες να φυλάτε,

    σε χώρα που δοξάζει η οικουμένη.

    Μη φεύγετε Ελληνόπουλα κι ακούστε

    το σπαραγμό μια μάνας που κραυγάζει.

    «παιδιά μου μη μ΄ αφήνετε μονάχη

    κι είναι πικρό της ξενιτιάς τ’ αγιάζι

    «Δεν είμαι εγώ του κόσμου η φωτοδότρα;

    τον ήλιο δε σας φόρεσα στεφάνι;

    δεν έγραψα στου κόσμου το βιβλίο

    ηρωισμούς π’ ανθρώπου νους δε βάνει».

    «Κήδεψα η άμοιρη παιδιών τα νιάτα

    υπέρ βωμών και εστιών πεσμένα

    π’ αμάραντο φορέσανε στεφάνι,

    στης λευτεριά στο ματωμένο γέμα».

    «Μα τώρα η ειρήνη μεταμορφωμένη

    στη φτώχεια ρίχνει των θεών τους γόνους.

    να μην ξυπνήσει ο Έλληνας δεν πρέπει,

    η ράτσα του να αφήσει απογόνους».

    «Θύματα των καιρών οι ανθοί της γνώσης

    σε ξένη χώρα τους καρπούς θα δώσουν

    στους τέσσερις ανέμους σκορπισμένοι

    τον μετανάστη εργάτη ν’ ανταμώσουν».

    «Μη φεύγετε Ελληνόπουλα, σταθείτε,

    κι η μάνα γη προσφέρει όπως πάντα

    καρπούς και ύδωρ να μας θρέψει όλους

    όπως στη μαύρη πείνα του σαράντα»

    Μήηηη φεύγετε Ελληνόπουλα! Πουουού πάτε!

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ -ΖΩΙΔΑΚΗ

    ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΗΡΩΩΝ

    Εγερθείτε απ’ τους τάφους σας Σαλαμίνος γενναίοι,

    Λεωνίδα, Αλέξανδρε, Πλαταιών ημιθέοι,

    απ’ τον τύμβο περάσετε του Μαραθώνα

    και ξυπνήστε τούς Έλληνες του 5ου αιώνα.

    Απ’ τ’ Ολύμπου τις κρύπτες τούς Θεούς ξεσηκώστε

    του εικοσιένα το λάβαρο στις μνήμες σας ζώστε.

    Απ’ τις πλαγιές της Ηπείρου τούς νεκρούς αναστήστε,

    του σαράντα του ΟΧΙ στους ώμους κρατήστε.

    Κι ελάτε να δείτε τού φωτός την κοιτίδα

    στ’ απόσπασμα έστησαν τη γλυκιά μας πατρίδα

    και ξένοι ορίζουν των παιδιών της τις τύχες

    με το σύνθημα «Έλληνα να ξεχάσεις ό,τι είχες»

    Δεν ξεχνιέται αγνώμονες ιστορία αιώνων

    Δεν πετιούνται στ’ αζήτητα κατακτήσεις αγώνων.

    Στα κύτταρα του Έλληνα οι μνήμες κοιμούνται

    και σ’ ώρες κινδύνου σαν θεριά ξεπετιούνται.

    Σάν το φως τ’ Απολλώνιο το σκότος σκιάζει

    η φωνή τού αδούλωτου «ΑΕΡΑ» φωνάζει

    για ν’ απλώσει και πάλι όπως άπλωνε πρώτα,

    στα σκοτάδια του κόσμου αστραπόφεγγα φώτα.

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ –ΖΩΙΔΑΚΗ

    ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

    Η μικρή Ελλάδα και πάλι νάτη

    απ’ του πολιτισμού το μετερίζι,

    θα ορθώσει πάλι τ’ ανάστημά της

    το πεπρωμένο της έτσι τ’ ορίζει

    από την τέφρα της ν’ αναγεννάται.

    Θεοί κι ημίθεοι χρόνια θαμμένοι

    μέσ’ το ντουλάπι της ιστορίας,

    μύθοι ανερμήνευτοι και ξεχασμένοι

    το αποτέλεσμα τρόμου και βίας

    θεριό ανήμερο τώρα βρυχάται!

    Χυμάει απ’ τον Όλυμπο η φωνή του Δία

    «ξυπνάτε Έλληνες βροντά κι αστράφτει ,

    πώς τα ξεχάσατε τα μεγαλεία!

    πώς εκουρνιάσατε σε κάποιαν άκρη

    εσείς που ήσαστε της γης οι πρώτοι!

    Σεις που φυτέψατε στην οικουμένη,

    τ’ αμάραντου πολιτισμού το πλούσιο δέντρο ,

    κάτοικοι γιοι θεών ευλογημένοι,

    χώρας που έγινε της γης το κέντρο,

    που θεμελιώθηκε όλη η Ευρώπη.

    Το αιώνια ακοίμητο της Ολυμπίας,

    φως Απολλώνιο πηγής αρχαίας,

    πυρσός θα γίνει και θα χαράξει

    την αναγέννηση Ελλάδας νέας.

    Θα κατακτήσεις και πάλι την οικουμένη

    κι οι κόσμοι θα σου κλείνουν σεμνά το γόνυ ,

    γιατί ‘σαι αθάνατη και τιμημένη

    κι ο κάθε Έλληνας σε καμαρώνει.

    .

    Κι από τον Όλυμπο μηνούνε ότι,

    πάλι θα γίνεις της γης η πρώτη.

    ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ – ΖΩΙΔΑΚΗ

  2. Edlira Xhani Velaj says:

    PER TY EMIGRANTE

    Shkel mbi re
    ashtu si unë ,sa shumë që ngjajmë …….
    Një grusht lotësh të mbledhura në gjoks
    Numëron orët ,minutat .Ja dhe pak
    derisa dita të marri arratin.
    Derisa dita të mblidhet sa nje grusht ,
    bashk me të dhe ti .
    Qyteti mbulon fytyrën
    me gjethe pemesh.
    Ti fshin djersën nga fytyra e lodhur .
    Ke shume për te thënë por nuk thuaj asgjë .
    Hija e ditës të ndjek .
    Nga xhamat e autobusit bota duket më e vogël
    aq e vogël sa ti mbyll sytë vetëm per pak
    Sedilja është jasteku yt më i ngrohtë ……………..
    Udhëton mbi re ……
    sa shumë që me ngjan ……
    Mijëra shkallë zbret zbret
    nuk ndien asgjëkundi dhimbje ……..
    Dyer që mbyllen dhe hapen ……………….
    Nje dorë mbi supe e tund leht ……….
    Tre herë ka bërë xhiron e qytetit
    i duhet të kthet përsëri në këmbë në shtëpi ………..

    ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ

    Πατας στα συννεφα
    Οπως εγω. Ποσο σου μοιαζω…….
    Μια χούφτα των δακρύων που συλλέγονται στο στήθος
    Μετρώντας τις ώρες, τα λεπτά.
    μέχρι την ημέρα να τραπεί σε φυγή.
    Μέχρι την ημέρα να μαζευτη σαν μια γροθιά,
    και μαζί με αυτη και εσυ.
    Η πόλη καλύπτει το πρόσωπο
    φυλλώδη δέντρα.
    Εσυ σκουπιζεις τον ιδρωτα απο το κουρασμενο προσωπο.
    Έχεις πολλά να πεις, αλλά δεν λές τίποτα.
    Σκιά της ημερας σε ακουλουθει
    Από το παράθυρο του λεωφορείου ο κοσμος φαίνεται μικρότερος
    αρκετά μικρό για να κλείνεις τα μάτια για λιγο……………
    Το καθισμα το ωραιοτερο μαξιλαρι
    Ταξιδευης στα συννεφα
    Ποσο σου μοιαζω!
    Χιλιάδες σκαλες κάτεβενης.
    Δεν νιωθεις πουθενα πονο
    Πόρτες που κλείνουνε και το άνοιγουνε ……………….
    Ενα χερι αγγιζει το ομμω της
    Τρεις φορες εχει κανει τη βολτα της πολης
    πρεπει να γυριζει με τα ποδια στο σπιτι της.

  3. Skender says:

    ..HAKMARRJA..

    Një krisëm pushke dëgjohet,
    një jet u pre në mes ,
    një fëmij tjetër ngujohet,
    një ëndërr një shpres vdes !

    Një shami e zez vërtitet,
    një varr i hapur po pret,
    një e ve’ grua venitet,
    Nënën dheu jo se tret .

    Një pellg gjaku ende pathar,
    një betim ,bën në djep fëmija,
    një dit gjakun do e mar ,
    një fund s’paska tragjedia.

    Një dryni ja vunë dyll,
    një votër sdo t’ket më zjarr,
    një der përjet u mbyll,
    genocid ndër vet shqiptar.

    Një hasëm ka zën prit,
    një kanun e ndërsen,
    një komb që jeton në frik,
    një zhdukje ngadalt i vjen.

    Tër… shqiptar kudo ler,
    I njëjti gjak u rrrjedh në deje,
    Jemi vëllezër,mendohe njëher,
    Prej një Nëne,prej një feje !!!!!!

  4. Klarita says:

    Σπύρος Ποταμίτης

    Σε μια νάρκη όλα όσα σε κράτησαν ζωντανό
    ασάλευτα τώρα πλοία μπαρκάροντας υποσχέσεις
    που δεν είχες πανιά να ταξιδέψεις και γράφεις
    πάνω σε κιτρινισμένα φύλλα τις ρότες των πόθων.

    Κι όμως η θάλασσα ακούγεται τόσο κοντινή
    σαν το μολύβι που κρατάς να είναι το μουράγιο
    που την κρατάει και δεν λέει να ξεχειλίσει…

  5. Klarita says:

    Seit Seitaj
    ja ,ketej ka kaluar Era
    si nje qyqe me mua vezen e saj te dhimbsur
    per ta fshehur neper pende yjesh,
    ka kaluar me nje frut ne trasten e grisur prej
    thonjve te myshkut.
    si nje kangur, mua, fshehur ne xhepin e mishit,
    si nje drite me pak hoje erresire
    per te mbjellur fshehtesire.

    Ja, ketej ka kaluar era
    heren e fundit me nxituar murmuriste
    mbi kallijte blu te dallgeve
    mbi mallet e jeshilte te nenave te vyshkura
    klithi neper qafat e maleve dhe trokelliti nallanet
    neper shpellat e harruara te ikjes.

    Nuk ka me ere.
    Flene palat e fustaneve pa vrundulluar pulpeve
    poleni i kiujtimeve fle neper pistile ankthi
    ngelen gjerat tona pa shkembyer
    si gjymtyre te thare dashurie.

  6. Klarita says:

    Lulja e Edenit

    Pa ty
    S’do mund ta njihja dashurine,
    O Lulja e magjishme e Edenit,
    Per ty
    Dikur braktisa perjetesine,
    Dhe ne gryke
    Mbaj mollen-mallkim te Ademit.
    Por,
    Mekatit kurre s’i jam penduar,
    As jeta e perkohshne
    Nuk me tremb.
    Me ty
    Une jam dallge e shkumezuar,
    Qe cmendurisht valezoj
    Mbi trupin tend.

    DASHAMIR DINI

  7. Klarita says:

    AGIM DESKU

    SONTE A DO TË NDRITË VARGU IM

    Sonte mos e ndez
    Asnjë dritë
    As qiri a pishë
    Se fjala e jote
    Hyri vargut tim
    Të ndrit kujtimin
    E lotit si shi
    Që sonte më erdhi.

    Sikur atë natë
    Kur e coptoja edhe zemrën
    Ashtu si hienat
    Kur e shqyejnë prenë
    Në secilin mes shpirti.

    Sonte mos më fol
    Për asnjë ëndërr
    Dhe për asnjë ëngjëll
    Se secili ishe ti
    Mbështjellur me mijëra
    Ngjyra ylberi.

    Sonte mos më thuaj
    Se të hapa dritarën e zemrës
    Sikur nuk e besoja
    Se do rri e mbyllur
    Si kopshti yt
    Me plot trëndafila.

    Sonte mos thuaj se jam poet
    Se ata vdesin për secilën fjalë
    Për secilin varg ngritin dolli
    Në secilën gotë luten
    Secili ta zë zotin i pari
    Të bashkojnë uratë e varg.

    Sonte as mos më thuaj
    Ika nga kjo botë
    se mallkimi do të zë
    Në secilën Portë të Ejfelit
    Apo edhe mua do të më prangos
    Përse shkruaj a përse u bëra poet.

    Vetëm sonte u bëra poet
    Se ti këtë e deshte
    Më fale uratën dhe lutjet i bëre
    Nëpër secilin cep atdheu më dergove
    Më shtrydhe si limonin a si një karrem.

    Sonte dua të di a do të bëhem poet
    Vetem sonte të shkruaj një varg fluture
    Të fluturojmë sebashku si dy princër
    Sa ta zë diellin për pak shkëlqim zemre
    Të ndalem tek cili yll të vjedh pak ngjyrë shpirti
    Vetëm sonte fol më mua e me vargun tim.

    Sonte mos më gjyko për humbje rrënjesh tona
    Për dritë e farë që mbollëm me vite e shekuj
    Se po u vonuam në dashuri do vonohemi edhe në atdhe
    Shpirt e zemër do të na mallkoj sot a nësër.

    Një ditë si ta shërojmë dhimbjen e shpirtit
    Si ta shërojmë edhe dhimbjen e atdheut
    Eh, dashuria për miken e shëron dhimbjen e atdheut.
    Këtë mbrëmje mes mikes dhe atdheut
    Në cilin varg do të mbes.

  8. Klarita says:

    Gentjan Banaj / poet / Fier

    KAHJE
    28 August 2013 at 20:35
    Ti, unë, bota lindi
    Në udhën ku të verbërit përplasin dritën drejt pakuptimit.
    Kryqëzimet gatuajne shtegëtarë te ngratë
    Atje ku unë me hijen time ndahemi ne ide
    Me lutje të sfilitura humbur nëpër natë

    Lindëm,
    mes së mirës dhe së keqes pa kod në shpirt
    e qeshura dhe heshtja u ndalën në buzë
    njeriu do të vazhdoj të vras me sy
    drejtuar nga qielli me valixhen për udhë.

    Dhe këtu zoti qesh
    Për shpirtin që as ai vetë s`di c`kupton
    Kufij të mbrapshtë ndërton mes gjakut dhe ujit.
    Dallgë trazimi mbi shpirtra, natën vonë.

    Dhe ai hesht.Unë dhe ti kafshojmë
    Mbetur si kryqe përmbi gurë dhe fjalë
    Midis qiellit dhe tokës mbetet dyshimi
    dhe ëngjëjt që lindin në shkallë.?!

  9. Skender says:

    SHPRESA DHE FATI .

    Nën tehun e thikës Makbethit,
    Pasqyrohet shpresa gjymtuar,
    I dëgjohen veç klithjet,
    Rend drejt ‘tokës premtuar’
    Me trokun çalë !
    Kur arrita te fati,
    Gërmat ishin shkrir,
    Kam një jet duke deshifruar,
    Dikush thot duhet ti vij sahati,
    Gojdhënat thonë ësht i shkruar,
    Dhe unë i rend nga pas, ende,
    Shpres-humbur,
    Buzëqeshjen kërkoj, te fati !!

  10. Skender says:

    BRAKTISJA JOTE !

    Me braktisjen jote çfar të bëj ?
    Po me puthjet e harruara ?
    Netëve t’pagjumta me to flëj ,
    Lag buzët e ëndrrave t’thara !
    Ti m’futesh brenda tyre e paftuar,
    Nëmesin e trokut të zemrës futesh ,
    Mer ca rrahje e ikën e përmalluar,
    E unë ndihem në faj ,
    Më premton se do kthehesh,
    Pritja eh pritja,më bëhet imazh në sy ,
    Sa shum më deshe ,ma thuaj,
    Më shum se jetën time të desha Ty !!

    …..DUA…
    Dua..eh sa shum dua..sa shumë,
    Të jem Ai që ti do t’doje vërtet,
    Por ja që veç Dashurin kam unë,
    Për të do ti falja,nëse kisha dhe tri jet !

    Dua të jem në ëndrrat e Tua,
    Në rrahjet e zemrës së brisht,
    Brenda qënies Tënde,tëshkrihem dua,
    Ndoshta mëkatoj,por jam njeri,jo Krisht !

    Të kam dashur,si drita e syve të dua ,
    Me lotin e tyre,etjen e shpirtit shuaj ,
    Një puthje e Jotja më bën dragua ,
    Universin mer zëri im,e dashur të DUA !!

  11. Eirini Dhanmeet Delaki says:

    Thank you for your beautiful initiative. Keep inspiring 🙂

    • Thanks too for your kindness Eirini Dhanmeet Delaki!!!!!!!!!!!!

      • dhimiter says:

        ΦΑΣΜΑ.

        Μου ήρθες
        Της ψυχής!…
        Σαν νιότης
        Καταιγίδα
        Το σόμα σου
        Να το προλάβω
        Ν’ ανεβώ
        Στους θαυμασμού σου;!…
        Η πιο γλυκιά τροχιά
        Στις λάμψεις!…
        Επαληθεύουν
        Τα κεκτημένα εντυπώσεων
        Σαν τρέξιμο μετεωρίτη
        Με ξυπνάς
        Της παρουσίας σου
        Ανεπανάληπτοι
        Μοναδικοί οι ουρανοί σου!…
        Ομορφιές.
        Dhjk© 18-09-2013

        UDHËTIME!

        Dua!… Të rroj
        Në çdo moment
        Të ndjenjës
        Më përmbushje
        Dhe më mbuloje
        Në shpërthim
        Të bukurisë!…
        O spektër drite?!…
        Përmes fantazmash
        Nuk të vëzhgoj
        Me mua rritesh
        Me shpirtin tim
        Ti!….Bashkëjeton.
        Dhjk© 18-09-2013

  12. ΑΓΕΡΑΣΤΗ ΣΟΦΙΑ
    Ζωή ακατέργαστη πέτρα
    σε καιρούς φθαρμένους
    σε κομμάτια γης
    στο επίμονο βλέμμα
    του Ήλιου σμιλεμένη

    Της έδωσα ονόματα
    στην ομορφιά των κρίνων
    στο χρώμα της φωτιάς
    μυριάδες σώματα αγκαλιασμένα
    στου Ήλιου τα δάκρυα στα
    σπλάχνα της γης φυλαγμένα

    Και ο άνθρωπος μεγάλωσε
    κάρπισε
    ντύθηκε με σχέδια και χρώματα
    έγινε αγάπη ,έγινε αφή
    γέννησε ζωή ,ταξίδεψε
    στου χρόνου τα χνάρια

    Φύτεψα νεφέλες ..θεές
    με ακίνητα μάτια
    τραγούδησα τον έρωτα
    με λέξεις προσφορά
    σε χρυσές αναλαμπές

    Με τα παραμύθια της γιαγιάς
    τα πουλιά του κόσμου
    ακολούθησα
    σύνορα πέρασα μυθικά
    την εικόνα του κόσμου
    με αγέραστη σοφία έκτισα

    Ageless wisdom

    Life ragstone
    at times worn
    in plots
    the persistent gaze
    the Sun sculptured

    I gave names
    the beauty of the lilies
    the color of the fire
    myriad bodies embraced
    the suns tears in
    bowels of the earth kept

    And the man grew
    bear fruit
    dressed up with designs and colors
    was love, it was touch
    gave birth to life, he traveled
    In times footsteps

    I planted clouds goddesses ..
    with immovable eyes
    I sang love
    words offer
    on golden glimpses

    With tales of her grandmother
    birds of the world
    followed
    border spent mythical
    image of the world
    I built with ageless wisdom

    ΓΟΝΙΜΗ ΓΗ

    Στα μάτια του Θεού
    η πλήρη αρμονία
    το μαύρο και το άσπρο
    το προσωρινό και το Αιώνιο
    το μέλλον και το παρελθόν
    η Δύση και η Ανατολή
    το τέλος και η Αρχή

    Η πένα κυλά μα είναι στεγνό το μελάνι
    τα στάχυα χτυπώ……δίχως καρπό
    το άχυρο έχει μόνο μείνει, το δεμάτι

    Ο θεός και ο Άνθρωπος……..
    ζυμωμένος από το ίδιο χώμα
    η φλόγα με την λάσπη
    η λάσπη κερδίζει η φλόγα σβήνει

    Μα όσο πιο πολύ το έδαφος χτυπώ
    καθάρια η πηγή βγαίνει
    η αγάπη διάφανη σαν την
    μέρα σαν τα βουνά στέρεη μένει

    Και όταν πάνω μου ανθίζει η φύση
    η ομορφιά ,η χαρά , η Ανάσταση
    δεν ζω μόνο για τον Ουρανό
    η πνοή της γόνιμης γης με την
    ζεστασιά της, με ποτίζει

    Fertile land

    In God’s eyes
    the harmony
    black and white
    the temporary and the eternal
    the future and the past
    the West and East
    end and Home

    The pen runs dry, but it is the ink
    the cobs smite ….. without wrist
    straw has just left the sheaf

    God and Man ……..
    fermented by the same soil
    the flame with mud
    mud wins the flame goes out

    But as much ground swat
    net or source exits
    love like transparent
    day like the mountains remains solid

    And when my flowers over the nature
    the beauty, the joy, the Resurrection
    I do not live only for Heaven
    the breath of fertile land with
    warmth, with watering
    [img]http://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/wp-content/uploads/2013/09/100_3323.jpg[/img]
    [file]http://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/wp-content/uploads/2013/09/.doc[/file]
    [file]http://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/wp-content/uploads/2013/09/-1.doc[/file]

  13. Agron Shele says:

    [img]http://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/wp-content/uploads/2013/09/1236849_10201429642096523_1845960759_n.jpg[/img]

  14. Agron Shele says:

    [img]http://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/wp-content/uploads/2013/09/agron.jpg[/img]

    Poezi nga Agron Shele

    ***

    Ëngjejt!
    Demonët dhunues braktisën,
    Perdet errëtuese
    shpërndarë në”Kumtër”.
    U zhdukën,
    humbën në vetveten e largët.

    Qielli shndriti
    Ëngjëjt zbardhën
    zymtësinë hapësinore.
    Mikluan shpirtrat e vdekur,
    të harruar;

    farkëtuan
    thundrat e çelikëta,
    shtresave paqësore
    fluturuan.

    Në Olimp vendoset drejtësia

    Zeusi premtoi drejtësinë e përjetshme,
    të fshehur,
    të ndalur prej shekujsh, e shekujsh.

    Mëkatarët kapën vetë mëkatarët
    Dhuratën më të shenjtë, për të tmerrshin“Had“.

    Kudo ithtarët brohoritën marrëzinë
    dhe kudo shtrënguan zinxhirë pafajësie.

  15. Klarita says:

    Shtator ( Σεπτέμβρης )

    Qyteti im
    zgjon thirrmën e mëngjesit
    nën uturimat e makinave të vetmuara.

    Drapri i Hënës
    korr yjet e natës së fundit.

    Disa re pupulake fshijnë ikjen horizontit.

    Mbi rrugë
    ballkonet rënkojnë akoma hijet e natës.

    Një syth ngre kokën drejt lindjes e
    ultratingujt thërrasin dritën.

    Deti mërmërin një vaj ikje
    dhe nje ninullë ardhje.

    Statuja e Aferditës në ballkonin tim
    indiferente vështron
    shegët e vonuara mbi degë në oborrin përballë.

    Klithma pulëbardhash pastrojnë zgjimin.

    ” Kalimera! ”
    Thërret oxhaku i furrës së bukës përballë dhe rruga
    shkund supet e përgjumura.

    ” Mirëmëngjes Afër Ditë! ”

    mendimi ndjek rrugën e Diellit
    në gjuhën e etërve…

    Klarita Semani@

    Σεπτέμβρης

    Η πόλη μου
    ξυπνάει την κραυγή του πρωινού
    κάτω από το μουρμούρισμα τον μοναχικών αυτοκινήτων.

    Το μισοφέγγαρο
    συγκομίζει τα τελευταία αστέρια στον ουρανό.

    Φτερωτά σύννεφα αφαιρούν το χτες από τον ορίζοντα.

    Πανό στο δρόμο,
    τα μπαλκόνια βογκούν ακόμη τις σκιές της νύχτας.

    Ένα μπουμπούκι ζωντανεύει τη γέννηση
    και ο υπέρηχος καλεί το φως.

    Η θάλασσα μουρμουρίζει το κλάμα του χωρισμού
    και το νανούρισμα του ερχομού.

    Το άγαλμα της Αφροδίτης στο μπαλκόνι μου
    αδιαφορεί(αδιάδορο) τη θέα των καθυστερημένων
    ρόδων στην απέναντι αυλή.

    Η κραυγή των γλάρων σηματοδοτεί το ξύπνημα.
    “Καλημέρα!”

    Φωνάζει το τζάκι του φούρνου στη γωνία και ο δρόμος
    τινάζει τους ”νυσταγμένους ώμους του”…

    “Καλημέρα Αφρο-Δίτη!”

    Ο νους ακολουθεί την πορεία του Ήλιου
    στη γλώσσα των προγόνων…

    Κλαρίτα Σελμάνι @

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *