Poetry through Photography

Contact Details:

Panagiotis Theotokis Lakkas: panoslakkas@gmail.com

Nana Nestoros: nananestoros@hotmail.gr

 Για πληροφορίες στα ελληνικά , δείτε τα σχόλια παρακάτω.

22 Sept -29 Sept 2012

Location: Art Center (free entrance)

There will be an exhibition of photography having as a subject the new phenomenon of homeless and poor people in Greece. A full photo-reportage made by Panagiotis on the streets of the city. Before the exhibition, the poets will share the photos and they will write poems for each one… so , the photos will be exhibited with the poems respectively.

Additionally , those days, we may organize a charity event for the homeless, with the aid of the Greek Rescue Team.
Also, Panagiotis and his team is preparing a special short film about this purpose, referring to the homeless.

More about Panagiotis Theotokis Lakkas – 100 Thousand Photographers For Change, press here

Για να δείτε όλες τις εκδηλώσεις στο Βόλο, πατήστε εδώ  

This entry was posted in Volos. Bookmark the permalink.

14 Responses to Poetry through Photography

  1. Panagiotis Theotokis Lakkas says:

    With the wings of an upcoming change

    If we walk in life conscious and willing to face the truth around us, we will see that every man standing next to us becomes the narrator of a story, which –through the words and emotions– becomes part of the character of our society:

    A society of ugly avatars, named as unfair, immoral, dreamless and aimless. Its ambitions, too, are to gaze at riches and power, stepping on human souls that had been trapped by the treacherous imposition of “logic”. Which side are we on? Usually, we are the judges. Our fellow men live in deep agony, and we choose to see only the surface of these painful moments; we choose to put on our warm, egocentric clothes in that cold game of norms. We are estranged from our souls; spirituality is endangered.

    Culture and the sacred rostrum of Greece turn into a game of begging; it’s a game of “im-pression” upon money. People need the change, you can see it on their faces; you need to believe in their voices, which raise the hope that remembrance will not be slaughtered again. If thoughts were written on placards, they would talk about feelings; “wrath-despair-disgust” are dominant. I am walking among those people; I face the romantic breath of freedom in a world of destiny. Is it the fate of Greeks, to live in a land of looting? Or should we say that they could not break the barriers of their shortsighted political identity, and in the process “dub” themselves democracy seekers? The world, which -through the media- was projected on a huge wall of virtual freedom, is now destroyed; and finally, we can see the cultural level of today’s politics, which is below average. The rotten consciousness is revealed and the fake avatars are dared to fall from their political pitch. People are united and this unity proves the fake “concern” of the system and the chasm among system and people…

    One the one side, we have homeless people; hundreds of thousands of people are below the level of poverty. On the other side, we see the image of a voracious country of “sophisticated” thieves. Where is this leading us? With all the gods and demons running after us –and by this, I mean all the “saviors” and “rulers” whom we hear of on the sociopolitical events– did you play your last card? Did you “play” your body…? Did you play with your soul…? You stay uninvolved; it’s easier for you to be hidden in absence, to be charged nothing for your dreams. It’s easier if you don’t raise your voice for your rights; this way, nobody can hurt you in the roads of vindication. So, your succession is stable in the transaction of history.

    Being people of this country, our walk through death is now natural and normal. Murders happen for the least amount of money, suicides happen for the least amount of debt… Lives are lost, in the chronics of adultery among politics and the sacred idol of Euro; and all these make the need for the worldwide feast for the upcoming change, on the 29th of September, even stronger.

    Panagiotis Theotokis Lakkas, one of the 100 Thousand Poets for Change

    Translate: Katerina Gerogianni

  2. Panagiotis Theotokis Lakkas says:


    Ένα μήνυμα που επιθυμεί να στείλει μία ομάδα νέων που αγωνιά…
    Χριστόφορος Βασιλείου, Αλέξανδρος Βασιλείου, Γεώργιος Κοσκινιώτης, Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

  3. Pingback: Volos, Greece |

  4. Pingback: Poetry Workshop |

  5. Panagiotis Theotokis Lakkas says:

    Η ποίηση, μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, του έμμετρου λόγου, έναντι του πεζού λόγου και του διαλόγου και κατ΄ επέκταση της Λογοτεχνίας, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί και γι’ αυτό έχουν δοθεί διάφοροι ορισμοί ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τον Έλληνα ποιητή Κυριάκο Κυτούδη, “Ποίηση, δεν είναι αυτό που σου δίνει φτερά για να πετάξεις αλλά είναι αυτό, που σου μαθαίνει ότι για να πετάξεις… δεν χρειάζεσαι φτερά.”
    Ανάμεσα στις διάφορες τέχνες λοιπόν, την πρώτη θέση κατέχει πάντα η Τέχνη του Λόγου, που αποτελεί την Τέχνη των Τεχνών, αφού κύριο όργανό της είναι η γλώσσα, το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο του ανθρώπου. Πιο παλιά μορφή της Τέχνης του Λόγου είναι η Ποίηση που είναι και η πλέον συναισθηματική, πιο μουσική, συνεπώς και πιο ψυχική από τον πεζό λόγο και τον σκηνικό διάλογο.
    Η μελέτη της Ποίησης αποτελεί την ασφαλέστερη οδό της ψυχικής αποκάλυψης και του βίου ανθρώπων, αλλά και τόπων που έζησαν αυτοί.
    Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες ανέπτυξαν ιδιαίτερα την ποίηση και συγκεκριμένα το έπος, τη λυρική ποίηση και το δράμα ως ποιητικά είδη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν άνθισαν και άλλα είδη, όπως η βουκολική ποίηση. Αξιοσημείωτο είναι ότι πέντε από τις εννέα Μούσες ήταν προστάτιδες των διαφόρων ειδών της ποίησης.
    Βλέποντας τον έντονο ρόλο της Ποίησης στη ζωή, στη φωτογραφική έκθεση στις 22 Σεπτεμβρίου στον Πολυχώρο Τέχνης Φουντούλη, παρουσιάζεται η ζωή των αστέγων της Ελλάδας στον 21ο αιώνα και οι ποιήτριες/ποιητές αναλαμβάνουν το ρόλο του αφηγητή των ψυχών, που δείχνουν στην κοινωνία που ζούμε να μην έχουν φωνή. Οι Κυρίες και Κύριοι λοιπόν:

    Αλεξάνδρα Ανδριάδη
    Άννα Μαρία Τσικρικώνη Κατσαρού
    Δήμητρα Γκοτοσοπούλου
    Ελένη Λαζαρίδου
    Κατερίνα Γερογιάννη
    Νανά Νέστορος
    Βαγγέλης Γουργουλιάνης
    Θεοφάνης Καναλιώτης
    Κοσμάς Αθανασιάδης
    Κυριάκος Κυτούδης
    Νίκος Χατζάρας
    Πάνος Άγγελος
    είναι οι ποιήτριες και ποιητές που τυλίγουν στις λέξεις τους το νήμα της ζωής και υφαίνουν τις πτυχές των άγνωστων άστεγων ηρώων του σήμερα…

    • Nana Nestoros says:

      Πολύ ωραία Παναγιώτη. Πολύ καλή δουλειά! Συγχαρητήρια!

    • Panagiotis Theotokis Lakkas says:

      Νανά μου σε ευχαριστώ… Δεν είμαι μόνος σε αυτό όμως! Γι αυτό σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου για όλα.. Ότι και να πω είναι λίγο.. Σας ευχαριστώ για τις στιγμές…

  6. Panagiotis Theotokis Lakkas says:

    Panagiotis Theotokis Lakkas

    Born in Volos of Greece on 31 March 1988. At the age of 8 years takes an interest in music by attending Byzantine music while is getting in touch with the ceramic art through seminars held in Makrinitsa of Pelion. In his teen years drains off his energy in cycling by participating in the Cycling Team of Volos and is distinguished. He also becomes member in Greek Rescue Team of Magnesia contacting with volunteering and the need to offer, in which officiates General Secretary since 2011. Studies in Food Technology led him to the participation of a research design and the presentation of a green energy invention created by Spyros Lakkas and George Chrisomallos. But then he abandons research and studies to pursue his dream of writing. He makes his first steps as columnist for online blogs and enters creatively the world of poetry with his participation in the 100 Thousand Poets for Change, in Volos in September 2011. He served as a radio producer in RadioSoul in a series of programs entitled “New Era of Romance”, which was completed in May 2012. From March 2012 participates in Poetry Cafe coordinated by Mr. Kyriakos Kytoudis which is taking place in the Art Cafe Fountoulis in Volos. In the same place was held on 20 June 2012 and the presentation of his first poetry collection “Horizons”. Simultaneously he attended lessons in the Open University of Volos in the year 2011-2012 concerning Psychology and Preventive Medicine, from which he graduated successfully. The art of photography is also something that fascinates him and keeps him company in his spare time. His last photography work was the capturing of moments in Argo Film Festival which wan held on 23-25 August 2012 in Volos.

  7. Panagiotis Theotokis Lakkas says:

    Mε τα Φτερά μιας Επικείμενης Αλλαγής

    Αν βαδίσουμε στη ζωή μας με συνείδηση και θέληση να αντικρίσουμε την αλήθεια που μας περιβάλλει, θα διαπιστώσουμε πως κάθε άνθρωπος που υπάρχει δίπλα μας γίνεται αφηγητής μιας ιστορίας, η οποία συμμετέχει με τις λέξεις και τα συναισθήματα που προσφέρει στο συνολικό χαρακτηρισμό της κοινωνίας μας.
    Μιας κοινωνίας προσωπείων στην οποία τα κοσμιτικά επίθετα που την συνοδεύουν είναι συνήθως αρνητικά, καθώς συχνά χαρακτηρίζεται άδικη, ανήθικη, χωρίς όνειρα και στόχους. Οι φιλοδοξίες της πάλι, είναι να ατενίζει τον πλούτο και την δύναμη πατώντας πάνω σε ανθρώπινες ψυχές που υφαρπάγησαν από τη δόλια επιβολή της “λογικής”. Εμείς που βρισκόμαστε σε όλο αυτό; Στο ρόλο του κριτή συνήθως. Επιλέγουμε να βιώσουμε επιδερμικά κάθε στιγμή του πόνου που αφορά τους συνανθρώπους μας, και να ντυθούμε ζεστά με τον εγωκεντρικό μας ρόλο στο παιχνίδι των προτύπων. Αποξένωση από την ψυχή μας και η πνευματικότητα γίνεται είδος προς εξαφάνιση.
    Ο πολιτισμός και το ιερό βήμα του λόγου της Ελλάδας γίνεται ικεσία και ένα παιχνίδι “εν – τυπώσεων” του χρήματος. Ο κόσμος έχει ανάγκη για αλλαγή, το βλέπεις στα πρόσωπά τους, πιστεύεις στις φωνές τους που δυναμώνουν την ελπίδα πως δε θα υπάρξει ξανά μία σφαγή μνήμης. Στα πλακάτ της σκέψης ο λόγος της έκφρασης των συναισθημάτων, θυμός – αγανάκτηση – απέχθεια, είναι τα κυρίαρχα. Βαδίζω ανάμεσά τους και αντικρίζω τη πνοή του ρομαντισμού της ελευθερίας, στο κόσμο του πεπρωμένου. Είναι η μοίρα του Έλληνα άραγε να ζει σε μια γη λεηλασίας ή μήπως ο ίδιος δεν φρόντισε να σπάσει το φράγμα της κοντόφθαλμης πολιτικής του ταυτότητας και να χρήσει τον εαυτό του αναζητητή της χαμένης Δημοκρατίας. Ο κόσμος που παρουσιαζόταν στη μόνιμη τοιχογραφία εικονικής ελευθερίας, μέσω των Μ.Μ.Ε. , έχει πια καταρρεύσει, και διακρίνεις επιτέλους το πολιτιστικό επίπεδο της σημερινής πολιτικής τάξης, το οποίο είναι ελάχιστο. Η σήψη της συνείδησης φανερώνεται και προκαλεί τη πτώση των ψεύτικων ειδώλων του πολιτικού παροξισμού. Αναδεικνύεται ο ψεύτικος στοχασμός του συστήματος, που απο την ενότητα του κόσμου ξαφνικά παρουσιάζει το χάσμα του… Άστεγοι, άποροι, εκαντοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στα όρια της φτώχειας και από την άλλη η εικόνα μιας χώρας άπληστης και εκλεπτυσμένων ληστών του χρήματος. Που οδηγούμαστε; Με τόσους θεούς και δαίμονες να μας κατατρέχουν, και μιλώ για τα όσα ακούμε για τους “σωτήρες” και τους “δυνάστες” καθημερινά πια στα κοινωνικοπολιτικά δρόμενα, εσύ έπαιξες το χαρτί σου; Έπαιξες το κορμί σου;.. Έπαιξες τη ψυχή σου;.. Μένεις αμέτοχος, είναι πιο εύκολο να κερδίζεις μία θέση στο ράφι της ανυπαρξίας, να ελαφρύνεις τον εαυτό σου απο τα έξοδα των ονείρων σου, συν την αποφυγή των καταγμάτων των κραυγών σου στους δρόμους της δικαίωσης, έτσι η διαδοχή σου αποκτά σταθερότητα στο δρόμο των αγοραπωλησιών της ιστορίας.
    Βαδίζουμε με τόση φυσικότητα πια ανάμεσα στο θάνατο ως άνθρωποι αυτής της χώρας. Ανθρωποκτονίες για το ελάχιστο χρηματικό όφελος, αυτοκτονίες για το ελάχιστο χρηματικό χρέος… Χάνονται οι ζωές στο χρονικό μιας μοιχείας της πολιτικής με το ιερό είδωλο του Ευρώ, και όλα αυτά ισχυροποιούν στη χώρα μας αυτή την παγκόσμια γιορτή της επικείμενης αλλαγής στις 29 του Σεπτέμβρη.
    Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας, ένας από τους 100 Thousand Poets for Change

  8. Panagiotis Theotokis Lakkas says:


    • Nana Nestoros says:

      ΠΑΡΤΥ … Nana Nestoros

      Τοίχος χτισμένος με γύψινο βάσανο
      η όψη της
      Ρημαγμένη μάντρα τα χείλη, σφιγμένα
      Μάτια από μοβ σκια καμωμένα
      Και οι ρυτίδες, υγρές ρωγμές που την αγκαλιάζουν τη νύχτα,
      την ώρα που ονειρεύεται πως είναι όπως παλιά
      Χαμόγελα, τριγύρω της παίζανε τα παιδιά
      “Έλα μαμά, παίξε κι εσύ…”
      Αυτή η ζωή ήταν γιορτή…
      Ή απλά κακοστημένη φάρσα.

      Πάρτυ με ξεφτισμένους κλόουν και ζογκλέρ φτηνούς,
      τώρα πηγαινοέρχονται στο πάρκο όπου κοιμάται.
      Στοιχειώνουν το παγκάκι με στάχτες από μνήμες,
      όλα εκείνα τα γυμνά αποτσίγαρα σβησμένα στο σώμα της,
      τον άγριο σύζυγο που κάθε βράδυ ονειρευόταν το πτώμα της.

      Πάρτυ με σαστισμένους κλόουν και ζογκλέρ μαϊμού
      Εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα, μετά από κάθε μελανιά.
      Κι η τελευταία παιδική απορία: “Τί ώρα θα γυρίσεις μαμά..?”

      Όταν τελειώσει το πάρτυ.

      Δέκα χρόνια την έβαψαν με χλωμιασμένο γκρι
      Μια τελευταία ελπίδα της βγήκε και πάλι στο σφυρί
      Θα αγοράσουν πάλι εικόνες, τουρίστες και περαστικοί
      Στήνει τούρτες από αφρολέξ πλάι στους κάδους
      Σερπαντίνες από σκισμένες σελίδες κρεμάει
      Τσίγγινα σκεύη χτυπάει
      Τους καλεί όλους με λιγοστή φωνή
      Θα παίξει του τσίρκου την τελευταία σκηνή.
      Απόψε στο πάρτυ …οι σαλτιμπάγκοι θα είναι μόνο θεατές.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *