Thessaloniki, Greece

Organizer: Katerina Kitsi-Mitakou


11:30am in UTC+03
School of English, 308, Aristotle University of Thessaloniki

September 24-28, 2012

Re-imagine your university, your town, your life, yourself and post your thoughts, photos, poems, or pictures about change on our announcement boards outside 308!!

September 27, 2012
308, New Philosophy Building

11:30 a.m.
Follow our footfalls, join us in games, read and sing with us, help us add colour and life to anything dark and obscure!
We’ve got candies, bright smiles and loads of positive energy for you!

students and friends and friends of friends, come share your bright ideas and let’s make a fresh start!

• world-wide project

• with the Bald Theatre students
and our poetry group:
• Breathe in Experience, Breathe out Poetry

Δεν σου αρέσει; Άλλαξε το!

Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

24-28 Σεπτεμβρίου 2012
Φαντάσου από την αρχή το πανεπιστήμιο σου, την πόλη σου, τη ζωή σου, τον εαυτό σου και έλα να κολλήσεις τις σκέψεις σου, τις φωτογραφίες σου, τα ποίηματα σου ή εικόνες για την αλλαγή, στους πίνακες ανακοινώσεων που θα βρίσκονται έξω απο το 308, στο κτίριο Νέας Φιλοσοφικής.

27 Σεπτεμβρίου 2012
308, Κτίριο Νέας Φιλοσοφικής

11.30 π.μ.
Ακολούθησε τις “πατούσες” μας, έλα να παίξεις μαζί μας, να διαβάσουμε και να τραγουδήσουμε, βοήθησέ μας να βάλουμε όλοι μαζί χρώμα και ζωή σε καθετί σκοτεινό και παράξενο. Έχουμε γλυκά, τεράστια χαμόγελα και ατέλειωτη θετική ενέργεια να σου προσφέρουμε!

Φέρε άλλους φοιτητές και φίλους ή φίλους φίλων, μοιράσου τις υπέροχες ιδέες σου και έλα να κάνουμε μια καινούργια αρχή!

• Παγκόσμιο project


• με τα μέλη του Bald Theatre
και την ομάδα ποίησης “Breathe in Experience, Breathe out Poetry”:
• Breathe in Experience, Breathe out Poetry




Warming up smiles, Bald Theatre

Happenings with the Bald Theatre students

Beckett, “What is the Word”, Bald Theatre 1

Beckett, “What is the Word”, Bald Theatre 2

Dancing with the Balders

This entry was posted in Thessaloniki. Bookmark the permalink.

7 Responses to Thessaloniki, Greece

  1. Eirini Saridaki says:

    Η γραμματική της … Αλλαγής!
    –Από το ΑΛΦΑ ως το ΩΜΕΓΑ, με το ΝΙ και με το ΣΙΓΜΑ-
    ΑΛΦΑ -Αγάπη είναι να δίνω
    ΒΗΤΑ-βοήθεια σ’ εκείνους που την ζήτησαν
    ΓΑΜΜΑ-γονείς σε παιδιά που δεν γνώρισαν, γνώση σ’ εκείνους που δεν φωτίστηκαν
    ΔΕΛΤΑ-δύναμη σε εκείνους που κουράστηκαν.
    ΕΨΙΛΟΝ-Ελευθερία δίνω σε εκείνους που εγκλωβίστηκαν
    ΖΗΤΑ-ζεστασιά σε όσους κρύωναν
    ΗΤΑ-ήλιο χαρίζω σ’ εκείνους που στερήθηκαν
    ΘΗΤΑ-θέληση σε όσους «δεν μπορώ» ισχυρίστηκαν
    ΓΙΩΤΑ-ινία δίνω μονάχα σε όσους τα αξίζουν μα
    ΚΑΠΠΑ-κουβέρτα δίνω σε όλους όσους τουρτουρίζουν•
    ΛΑΜΔΑ-Λέξεις παρηγοριάς λέω για εκείνους που λόγω πένθους έκλαψαν•
    ΜΙ-Μέλι κερνώ τους πικραμένους•
    ΝΙ- Νερό δίνω στους διψασμένους περαστικούς, «Νικητή» βαφτίζω κάθε ηττημένο•
    ΞΙ-Ξεκούραση παρέχω στους ταλαιπωρημένους
    ΟΜΙΚΡΟΝ-όρεξη στους ανορεκτικούς, ουρανό σε όσους ονειρεύτηκαν να σκίσουν τους αιθέρες
    ΠΙ-Πίστη δίνω σε εκείνους που δεν πίστεψαν, πατρίδα σ’ εκείνους που δεν πάτησαν•
    ΡΟ-ρούχα παρέχω στους γυμνούς
    ΣΙΓΜΑ-στέγη στους πλανόδιους ξεχασμένους, συγχώρεση στους αμαρτωλούς, σεβασμό στους ξένους.
    ΤΑΦ-Τρυφερότητα δεν δείχνω μόνο στα παιδιά αλλά και στους ηλικιωμένους. Για
    ΥΨΙΛΟΝ-υγεία, το ύψιστο αγαθό, προσεύχομαι για όλους ανεξαιρέτως.
    ΦΙ-Φωνή δίνω στους μουγκούς, φως σε τυφλούς και τυφλωμένους,
    ΧΙ-χρόνο σε όσους δεν πρόλαβαν,
    ΨΙ-Ψωμί σε πεινασμένους.
    ΩΜΕΓΑ- Ώρα για
    ΑΛΦΑ- Αλλαγή

  2. Evi Giourouki says:


    (He was nothing more than a mass of colourless ,shapeless voiceless existence .Central stage. In the dark,not far away from the Lights. So,breath in .Eyes to the left and to the right .An amorphous mass of audience was patiently waiting to consume him, annihilate him, devour him completely. Hey,I didnt miss that smirk! And I guess words were just not good enough…I mean,how could he explain that…)

    The Nights I surrender
    to the boundless fall
    waiting with agony
    with an unlimited awe.

    For I know,that the Nights
    I crave for the Lights
    Oh,yes!The Light!
    But when I sense it
    Damn,I dry out my eyes.

    Back and forth and Hide and Seek
    it wont stop until its bleak
    it wont stop until I ll know
    myself hides selflessly from tomorrow.

    Getting one step closer now
    Yes,I made it on my own
    No,I wont forget to bow
    For every step I take a vow

    Never again will I miss
    an unrelented experience like this
    Darkness now interchangeable
    with every feeling
    the Light is amenable
    wickening, flickering ,shivering.

    Momma,up I go and down I fall
    and Light I seek but in the dark I crawl
    and Winter chasses and spring caresses
    and all these changes are almost painless.
    A vicious circle thats stubbornly restless.

    Shhh!!!Cant you hear it?
    We made it to the other side
    Under the spotlights now
    Night fades into Light,

    At last!My heart cherishes a change!
    Transparent serenity embues my Being
    what an unsurmountable, Divine feeling
    of love, warmth, peace and sound.
    All is bright,Light,finally, all around

    I close my eyes
    my soul explodes
    pain,fear every tear,up in the air.
    The warm rays of Light flow within me
    They start to seduce me, unveil me,taking over me.
    Breathtaking colours all around envading,
    to the most beautiful ,beckoning maze I give in.

    My lips are sealed,
    my wounds are healed
    I raise my hands,only to feel
    a moment of elusive,healing,honest bliss.
    -I swoon,I breathe,Im real!

    I open my eyes
    (No ones around but the reflection of my own colourless ,shapeless,voiceless existence,haunting every corner of the room. Indifferently,I take a bow)

    With every bow,I rise
    With every rise,I sigh
    for the unseen,the unfelt,the unshed
    Lights of tomorrow.

    Evi Giourouki

  3. Evi Giourouki says:


  4. Fei Tzartza says:


    I look around me
    every day, every hour of the day.
    The only think I can see is
    people walking, coming and going
    and then going and coming.
    They walk to nowhere
    without someone really waiting for them
    without a destination
    but they keep walking.

    I am wondering
    if they had someone by their side,
    someone to hold their hand,
    if this world was made for two,
    would they be without home?

    The night falls like a curtain
    the stars have no light
    for the lost kids without mother
    without home, without love.
    I look at them standing.
    They don’t walk,
    they don’t search for something.
    They have no home.

    Still, endless dreams
    lead us in the stupidity
    of creating illusions of a destination,
    a way that will lead us home.

    There is no way,
    no home, no destination
    for a lonely heart that is cold.
    But realization brings calmness
    and destiny leads you
    to the person that holds the ribbon,
    the red ribbon of fate.

    There is no way,
    no home, no destination
    for a single person
    but life with love,
    care and devotion creates
    a road that leads you
    where you belong.

  5. Fei Tzartza says:

    A Rainbow World

    Why is this world so red?
    Why are people so red?

    I am standing here…
    I am standing on the edge of this cliff…
    All I can see is red.
    All I can see is a sea of red.

    Still, I can remember…
    I can clearly remember that once,
    yes, once the world was a rainbow.
    The world was a wonderful rainbow.

    I am taking a step forward…
    I am taking a step forward on the edge of this cliff…
    I am taking a step forward in life.
    I am taking a step towards the rainbow life.

    I can remember…
    I can clearly remember when people could smile,
    yes, once people could smile for real.
    People could smile real smiles.

    I am standing here…
    I am standing here on the edge of this cliff…
    I remember that once I could see a rainbow.
    All I could see was a sea with the colours of the rainbow.

    A smile is shaped on my lips.
    A real smile is shaped on my lips.
    My arms are open.
    My eyes are open.

    I am standing here…
    I am standing here on the edge of this cliff.
    I part my lips and start shouting.
    The world was a rainbow once!

    Remember! Remember!
    The world was a rainbow once!
    The world isn’t red!
    The world can’t be red!

    People, forget what makes this world red!
    Forget your rage that makes you red!
    Remember! Remember!
    The world is a rainbow!

    We are rainbows!
    You and I are rainbows!
    Stop fighting with each other!
    We are all rainbows!

    I am standing here…
    I am standing here on the edge of this cliff…
    I keep shouting.
    I will keep shouting.

    We are rainbows!
    Forget your rage!
    Throw away the guns!
    We are rainbows!

    The world won’t be red
    if you remember.
    The world will be again a rainbow world
    if you only remember.

  6. Nana Nestoros says:

    Congratulations to all of you for joining this worldwide movement for peace and sustainability!


    «Δυστυχία δεν υπάρχει…»

    Δυστυχία δεν υπάρχει, εκεί που τα γέλια είναι περισσότερα από τις κραυγές…
    ..εκεί που τα χαμόγελα είναι πραγματικά και δεν κρύβουν παράπονα ή μυστικά…
    ..εκεί που η λάμψη της ψυχής είναι μεγαλύτερη από τη λάμψη του φωτός…
    ..εκεί που οι φίλοι είναι «εκεί» περισσότερο στη χαρά παρά στη «λύπη»…
    εκεί που οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να κοιμηθούν για να ονειρευτούν, δυστυχία δεν υπάρχει..

    Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος τραγουδάει ή ταξιδεύει αμέριμνος ή ονειρεύεται..
    ..εκεί που τα παιδιά παίζουν και γελούν..
    ..εκεί που οι γλάροι ελεύθεροι πετούν..
    …που ένα αηδόνι στο φεγγαρόφωτο γλυκοκελαηδάει
    που η πλάση ανθίζει και ευωδιές ο αέρας σκορπίζει, εκεί που μια καινούργια ζωή πρωτοβλέπει το φως του κόσμου, δυστυχία δεν υπάρχει..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *